wystawiana jak materiał na próbę wytrzymałości poziom złych przeżyć ciągle utrzymuje menisk wypukły oddane wszystko najczystsza miłość kromka chleba czasem zapożyczona mąż był tak można wspomnieć dzieci zagubione w ciemnych stronach życia na nic krzyk rozpaczy smutek duszy lęk ciągle górą pustka podtapia udręczone serce pozwólcie jemu jeszcze żyć niech szuka promyków szczęścia lepszych dni