Zakłócone wnętrze czuję drżenie uczucia skulone otuliłam woalką cierpliwości czekają koniec początkiem nowego przyjmuję bez lęku lecz z żalem niedopowiedziane słowa nikt nie usłyszy przecież piękne umrą w zakamarkach umysłu żal silniejszy różnice odbierają atrakcyjność szczera przyjaźń nie zwraca na nią uwagi zakończenie smętne nieprzewidziane ma posmak piołunu żal gorzki