szedł przez las pełen śniegu wejście oznajmił trzask gałązek pod butami sprószony bielą wszedł do izby zmarznięte dłonie ogrzał przy kominku rozjaśnił swoją osobą w górskiej chacie wnętrze pachnące piernikami wyjął opłatek połamał ciepłem serca podał w uśmiechu wędrowiec nieznany nikt nie zapytał skąd jesteś dokąd idziesz nie oczekiwał dodatkowego nakrycia tajemniczy dzień magicznej nadziei resztkę wątpliwości rozwiał w domownikach odszedł nucąc Bóg się rodzi...........