Dziś razem na ślubnym kobiercu staje ta młoda królewska para. Polityczną myślą sobie przeznaczeni podpisują państwa układy rękoma dzieci. Piękna to była ceremonia, radość i zachwyt – królewska ironia? Później trochę milczenia i ślub się przemienia. Korowód miłosny jest żałoby procesją a błyszczące stroje tracą swój połysk. Idzie panna wdowa w białej sukni śmieci a pan nieboszczyk w trumnie dzielnie leży. Pani jest piękna lecz jakże obojętna, pan zaś leży bez ruchu, blady. Szczęście jest rozpaczą smutek zaś zachwytem, rodzice swe dzieci przeżywają a majestat króla w błocie leży. Panna wdowa bardzo się nie złości chyba jest zbyt młoda. Idzie z twarzą pełną tajemniczej zadumy, krok za krokiem stawia na cmentarnej ziemi. I już miejsca ustępuje nowej przyszłej królowej tracąc... wszystko. Dwie łzy malują się na jej twarzy jedna – łza ulgi druga – łza bólu. Która jest cięższa? Obie da się znieść. Ślub się miesza z grobem, mają wiele wspólnego. Są początkiem czegoś nowego, rodzą ambicje i plany oraz dają miejsce poklaskowi tłumów. W katedrze odbywa się uroczystość ślubu i pogrzebu – połączonych w jedno, jedno umiera by zrodzić drugie.