I znów piękny poranek osnuty mgłą smutku życia. Co dzień to samo lecz w różnych odcieniach. Zaciskam już gorset pełen marzeń, zakładam suknię by być piękna jak inne. Na kolejne przyjęcia, bale i romanse mam stos różnych masek a każda jest inna. Zwiedzam ten zamek już po raz tysięczny, z nudą i pustką równą zeru. A zjadając kolejne ciasteczko zatruwam się pychą i bogactwa życiem. Lecz żyję tak dalej, bo... nie chce nic zmieniać, po prostu ja nie umiem inaczej.