Na szpitalnym łożu w pożegnalnym geście zawisł płomień życia smutek w twoich oczach bezsilność świadomości pływający w oczodołach oblicza elektryzujący żal nie masz się czego wstydzić żegnam cię tato jedna chwila i nic nie będzie takie same a świat bardziej pustym chłodem pozostał większym niż twój w mogile