Deszcz żelazny, ołowiany pochłonął barwy świetliste mrok ogarnął świat gdzieś za frontem znikła przyszłość Prochy skruszonych kości unoszą się w powietrzu. W szarości wrześniowego poranka zamiast jutrzenki czarna królowa kier wita dzień. Tam gdzie słońce budzi sie nocą Tam gdzie księżyc panuje za dnia... Na weselnym orszaku smierć tańczy z dziecieńciem I zamiast słodkiej Mateczki upiór kołysze maleństwo do snu Biały Orzeł kona we krwi Ostatkiem sił sączy melodie z głebi straconych dusz Ojczyzno, miłości ma nie zapomne bo w żyłach słowiańska krew płynie a w sercu wyryte Twe imię Polska.