Kłębią się w myślach neony bezbarwne jedwabna biel oszpecona czerń mizernie czarna czerwień ust wyblakła oczy zatarł pył szkarłatny nie spełniły się marzenia nadchodzącego jutra zapadł zmrok gdzieś w oddali wsród gwiezdnych oceanów zatoneły modlitwy cierpiących resztki wspomnień zatarł pył tykających zegarów terazniejszość nie pozwoli na melancholijną retrospekcje jedynie sercu żal cichutko, w samotności przywołuje prehistorie miłości.