Bieta

W strumieniu, na kamieniu malutka żabka siedzi, zbiera się na odwagę, by skoczyć na drugi brzeg.   Podobnie jak jej mama, pragnie przeskoczyć strumień, pokazać, że da radę. Lecz nie może się zmoczyć. Nadeszła wielka chw...

martwa nie umiera i nie rodzi się istnieje od czasu do czasu chce być w całym słowie śliczna po przekształceniu stoi na miejscu

Niezapominajki szybko więdną w wazonach wypełnionych niezatartymi łzami. Blaknące wstążki owijające dzikie, wyschnięte łodygi układam je wokół nas, gdy egoistyczne słońce zachodzi. Mruga skradzionymi wspomnieniami, jak złot...

W ogrodzie kwitną słowa Ach, ten zapach, gdy kwiaty rozkwitają! Niebo zabarwia się na czerwono, spływając na kwiaty i trawę, docierając aż do domów Niebo dotyka ogród. Ciemność panuje nad całym światem, a tutaj, w tej sa...

wiersze cierpią z wiekiem podobnie do nas dumając że gniecie je tyle samotności nader nękane obecną chwilą pozornie wyczekują dobroci i czułości z upodobaniem zamierzchłych czasów pozostaną szczęśliwe gdy je ktoś poch...

Dawno temu w miejscowości Środy wyskoczyła mała żabka z wody. Wydarzyło to się z rana, a ona uradowana, bowiem jutro jedzie na zawody! Kiedyś w miejscowości Mszana przyszła żaba do bociana. Że odważną była, przed nim się...

Napotkałam przy drodze ogromny kamień. Ludzie go omijają on jednak z dumą nieustannie trwa, lekceważąc przechodniów: „Wy tylko przejdziecie i znikniecie, a ja będę tu na wieki na tym Bożym świecie“.

O patrz, patrz, trzmiel leci Po co tu przyleciał? Głośno sobie buczy. On latać się uczy. Czemu ty nie jesteś w koniczynie? – Pszczoły mnie tam nie potrzebowały, mało miodu daję powiedziały. Więc przyleciałem tu na spotk...

Pewna pani ze wsi Mała w lesie głośno krzyczała. Coś tam takiego było że ją tak przestraszyło i galopem uciekała.

Bóg nie mieszka w chmurach. Nie pojawia się na obrazach i w rzeźbach. Bóg zamieszkuje w sercu, w burzach świata, w których został wystawiony na próbę. Nie jest On despotą, lecz jest ufnością. Nie pozwoli utonąć, nawet...

Świt z uśmiechem wita dzień.  Ziemia oddycha razem ze mną: zasypia pod osłoną nocy,  by o poranku znów cieszy się życiem, wznosząc ręce ku Słońcu. Tak, żeby słowa mogły błyszczeć, a wiosenne marzenia  napełniały powiet...

Napotkałem ogromny kamień przy drodze. Ludzie go depczą on jednak z dumą nieustannie trwa, lekceważąc przechodniów: „Wy tylko przejdziecie i znikniecie, a ja będę tu na wieki“.