Bogumił Niechcicki

miszkając wśród traw nie odczuwam głodu często biegę za czymś niewielkim albo zwyczajnym po prostu przed siebie zazwyczaj boso by poczuć jak los wyostrza kamienie albo zmysłowością kochanki głaszcze mchem i rosą po ludzi...

czyż nie smutne to że ludzie podziwiają spadające gwiazdy giną one bezpowrotnie lecąc po nich ostania prosta do przepaści nieistnienia niknie w obliczach radości a oni klaszczą w rytm błysków wypalenia malując zachwytem uc...

podziwiam cierpliwość z jaką witasz codzienność ponad zwyczajność chwaląc świat kiedy wszystko stoi na głowie parzysz herbatę jej smak jej pobudliwość są jak wyławiane ze słowa oka a potem jakby z wiatrem pod wiatr i...

Czy umiałbym być poetą ? Akrobatą wiszącym nad słowem Jedną ręką trzymający pióro drugą myśl Otoczony przepaścią popiołu grzebiącej rzeczywistość Siłaczem z zaciśniętą pięścią I kulą u nogi albo kto woli przy skroni Z mięś...

Życie stracha nie jest proste Szarpie nim byle wiatr W polu stoi wciąż samotnie Pośród złotych zboża łan Chciałby pobiec dokąd kolwiek Gdyby tylko cud się stał Ale stado szarych wróbli Trzyma mocno go za kark Więc co r...

Niech wiatr......rozwieje pył Dwa oceany Dwa szczyty Pomiędzy TYM co czyni NIC i WSZYSTKO Niech pająk zwisający w kącikach UST Złapie te jedno z tysięcy słów Płynących W kształtałcie duszy człowieka ...i w źrenicac...

Nie bujmy się starości Nadchodzi we właściwym czasie Jest kolejnym zdjęciem Kalendażem Schowanym listem Szronem z wyczesanych włosów Bukietm losów Zbieranych po przeciwnych brzegach Myślą zawieszoną nad wszystkim Co prz...

tysiące ziół w tysiącach książek wieczorny walc nieziemskich medytacji tych z wczoraj dedykowanego dla jutra farbują futra zmieniają twarze trzecie oko patrzy jak rdzewieją zamki starych kluczy łzy zmieniają się w grona w...

wiele o ogniu napisano... od jakim jest wielkim po małe byle co wymieniono zalety po nich wady w ścisłych kryteriach poza nimi powstały ołtarze stworzono malowidła labirynty w różnym kolorze nadając znaczenie na wszelki...

Niesamowite... leżą koło mnie, Moje Własne Okulary byłem pewien że nie jestem już stary a pochylnią w dół dolecę ponad chmury że wszystko co doznałem, jest wszystkim że umarłem, i że żyję od nowa, też wiedziałem, i że żeb...

spokój w którym zasiadłem jest dotykalny jest jak bujany fotel w którym można kołysać się od marzeń po wieczność przeobrażalny we wszystkie niekształty form dla oka majestatyczny wędrowiec idący donikąd drogą czasu pona...

las oddycha kłębiąc się przenika w człowieka gdy tylko on dotnie jego rąbka jest księgą korzeni wyrosłych z pióra świadkiem pieszczot aniołów i wiatrów ciszą... wrzaskiem... księgą spisaną w pamięci miłości … do słowa...