Isia1718

dekalog musiał się rozkruszyć o grzbiet złotego cielca nadano to samo prawo wyryte na kolejnych tablicach więc po co powtarzać rzeczy powtórzone wykrzykiwać wciąż te same frazy w noc którą niebo przybiło do podłoża majest...

znając dokładnie alfabet zaczynasz literować od początku poznawać co poznane wyczytane twoimi wargami z cudzych ust to ten stan kiedy między powiekami zamiast snu rodzi się zamęt w tym duchu objawia się materia dos...

cicho chcę przejść niby tak by nikt nie usłyszał cicho chcę mówić chociaż sukcesywnie przyśpieszam jestem obojętna mając wszystko gdzieś głęboko wyryte szmer mam tylko w sercu chociaż niby jest prawidłowy prz...

mam świat położony na płaszczyźnie określonej dźwiękiem mój świat ogranicza skończoność roztarta na powierzchni której krańcem są antypody spadam tam i przepadam uparcie twierdzę ze ziemia jest okrągła więc nie dba...

przeistaczasz czas biegnie szybciej by nagle stanąć w miejscu niewerbalnie słowo po słowie zaczynasz nadawać sens niczemu jak nic pozostaje nikim trudno o analizę przeistaczasz myśli nieświadomie i w pośpiechu...

nadszedł świt z dwóch stron uderzył blask w szkło szyb okien spod ziemi wyrosło drugie niebo nadszedł zmrok z dwóch stron wdarł się przez niedomknięte drzwi przyszło panowanie do Ciebie należę choć tkwię we władzy i...

ból jest samotny i cichy wdziera się przez pozostawioną przestrzeń nikt nigdy do końca się nie zamknie ból jest delikatny i przewlekły spuszcza się po nici nie wiadomo do końca skąd ból przyzwyczaja się do miłości pot...

prawdziwe szkło tworzy jakiś obraz przez wlaną wodę umyka światłu delikatnie mieszając taki odprysk w sobie prawdziwe szkło chroni się przed rozbiciem chociaż to czasami tylko szklanka

wyznaczony jest każdy czas są tylko sytuację mniej lub bardziej przychylne nigdy nie jest zbyt wystarczająco zawsze brakuje rodzi się w większym bólu niż niekiedy umiera krzyk ma sens kiedy jest dotkliwy z zamknię...

prawda zawsze leży zbyt daleko z trudem dotykasz palcami jej brzegu jak portret obdarty z płócien w końcu zatrzymujesz się przy ramie te modlitwy są puste zwracasz się do tylu bóstw myśli są niedostępne tutaj potrzeb...

jak strumień wody z roztrzaskanej skały przychylnie roztarł gnijącą ziemię delikatnie mnie rozchylasz jak kwiat stąd uwalniam tyle woni rozkosznych nie oddycham jak powinnam chociaż dostrzegam że tym oddaję ciepło ma...

podzielono wszystko we wszechświecie na skupiska dzieli twory na większe i mniejsze gromady istnieje wzajemne oddziaływanie jednak każda jednostka pozostaje niezależna tylko Ziemia jest na tyle nieudolna że potrzebuje Słońc...