ibis49

porywasz z prądem ciskasz w głębiny podmywasz tamy żłobisz zatoki zaczarowany miłością płynę w nieznane odnajdując wyspy usypane z ziarenek marzeń ukołysany nowymi doznaniami śnię o jutrze malowanym zachodami słońca...

dzień wzniecił chaos wypluwam czarne myśli które wżarły się w umysł wypełzają niczym larwy kryjące się w zakamarkach podświadomości kiedy złożę głowę na twoim ramieniu mów mi o szczęściu niech jak laser wypali ws...

smutek warkot silnika puste ulice tylko mijane bilbordy z chłodną obojętnością wtapiają się w mrok widzę jeszcze namiętne spojrzenie ciepły uśmiech pocałunek który jak motyl przysiadł na zamglonej szybie usta p...

spadłaś jak sokół jak trzęsienie ziemi burząc schron z pieczołowicie wykreśloną linią życia drabiną do której codziennie przybijałem kolejny prosty szczebel zwykłego cieślę przemieniłaś w odkrywcę nowych niezbadanyc...

jak trąba powietrzna syci się atmosferą słońcem wiatrem burzą z cichej fascynacji dzika namiętność z zawirowania potężne tornado czas umierania

gdy słońce zgaśnie ty oświetlisz niebo podczas spełnienia lśnisz jak tysiąc gwiazd tak gorącej gwiazdy nie poznała ziemia prosto do serca dociera twój blask

nie kochałem wtedy jeszcze spadłaś z jesiennym deszczem uśmiech ozłocił drzewa jesteś jak kromka chleba co dzień mi ciebie trzeba

chciałem jak ikar wzlecieć ku słońcu życie podcięło skrzydła ciskając w morze obojętności sztormowa fala zdusiła krzyk los nie obdarzył pancernymi skrzydłami

jak lodołamacz krę obojętności do pierwszego uderzenia serca nie wiedziałem, że jestem teraz dotykam siebie

niewinność przykryła wysypiska w lesie i rowach wiosną ignorancja i bezmyślność porosną trawą kiedyś zapłaczemy nad własną głupotą

nie jestem malarzem nie namaluję przyszłości prorokiem też nie jestem rozumiem tylko mowę serca

niczym wzburzona rzeka rzeźbi dla nas nowe koryto poniesie nas prąd miłości wiry zaproszą do walca w złotodajnych wodach będziemy zbierać szczęście zapełniając niewygasłe nadzieje odnajdziemy zagubione marzenia