w potrzasku

razem z latem odchodzi cząstka mnie znika ciepła nuta z ballady i chociaż parki dalej tkają wątłą nić nie jest już ona taka sama los coraz bardziej chwiejny drżący podobny liściom myśli już nie tak bystre jak strumień wzrok nie sięga za horyzont błądzi na skraju jesieni płynąca z chmurami melancholia zagląda pod powieki nie wiem w którą stronę iść wszystkie ścieżki podobne życie to labirynt każde ma swojego potwora czuje jak się zbliża - otumania nie czaruje uśmiechem zatrzymuje w drodze myśli niedokończone zdania wiersze jak ptaki niezdolne do lotów na krawędzi jesieni i zimy tylko dusza nie podlega grawitacji