Psychoza

wciąga mnie beznadziei chwila bym znów czuła się jak więzień własnego ciała wariat ze zniewoloną duszą która krwawi codziennie choć tego nie widać upada na dno i poniewiera w resztkach myśli które niczym stado os kłują i puchną niezmiernie moja czaszka nie zmieści tak wiele mnożą się minuty udręki zmieniają w godziny i tygodnie bez wytchnienia nie wiem czy nadal jestem sobą czy tylko powłoka niezdarnie relacjonuje życie momenty które wracają jak bumerang obijają się między szarymi komórkami psychozy zatracam w sobie to co cenne było szczęście marzenia wiarę w spełnienie spoglądają na mnie moje demony z czerwonymi ślepiami narzucają worek na głowę staję się nicością w pustym kole czasu gdzie nawet łzy już nic nie znaczą