BAJKA-SARENKI.

Dwie sarenki płowe spotkały na łące krowę ciekawość w nich taką wzbudziła, gdyż krowa łaciata była. Przyglądając się krowie zobaczyły rogi na głowie nieduże były ale sarenki się przestraszyły. Ogon długi miała, i ciągle nim machała, widząc pysk szeroki ,ciągle pyskiem rusza boją się sarenki-to rogata dusza. Opuściły łąkę a na łące krowę, poszły znów do lasu tam spotkały sowę. Sowa napuszona trochę pohukuje siedzi na gałęzi na myszy poluje. Idą sarny dalej, sowie z oczu zejść podeszły do stawu , a tam dzika gęś. Gęś je zobaczyła krzyku narobiła i do wody nurka gąska ta zrobiła Sarny widząc wodę do niej się zbliżyły w wodzie swe odbicie sarny zobaczyły. One widząc siebie też się przestraszyły uciekły od stawu za siebie patrzyły. Idą znów sarenki szukają spokoju, jutro znów przybędą tu do wodopoju. Zanim się pojawią co je jeszcze czeka? -sarny są płochliwe, a jak ujrzą człeka?. Człek chodzi po lesie, drzewom się przygląda gdy ujrzał sarenki udawał wielbłąda. Dzień za dniem sarenkom mija niech im szczęście zawsze ........