Pare słów o szcześciu cz. 1

Róże już płoną, liście spadły z drzewa my młodzi zdolni, idziemy by spełnić marzenia do lepszego świata, tam gdzie wszystko jest piękne pola pokryte pszenicą, maki i my trzymający się za rękę pomimo krwawiących cierni, na naszej drodze nie kleknę, nie zapłacze, nie dam się tej trwodze w moich oczach niebieskie ptaki i niebieskie fale na końcu tej ścieżki po której stąpam tak wytrwale ołowiany żołnierz wśród zagubionych istnień z uśmiechem na twarzy, przejdzie i nawet nie piśnie nie powie słowa, gdy czapka mu spadnie podniesie ja i pójdzie dalej znaleźć swą arkadie młode pasibrzuchy, zejdźcie z drzewa, znajdźcie sad a gdy Chopin zagra nam ostatni raz, pieśń samotności chce by zegarmistrz światła purpurowy w imię niezależności czytając list o fioletowym karle, przypomniał o wolności