Zuzi (z dedykacją)

(dedykuję chorej Zuzi, która urodziła się z nieuleczalną, genetyczną chorobą, która z wiekiem ma postępować) Bólem ją wita każdy dzień każdy otwiera nową ranę ociera się o małą łzę i usta świeżo popękane W ciało się wżyna nawet łach gdy tylko dzień przymknie powieki co noc koszmary, że aż strach ciche „ała” i głośne jęki wiatr echem niesie aż do chmur może usłyszy je i dotknie przywróci sen, ukoi ból zamiast kikutów zwróci dłonie. Wysłuchaj, Panie moich próśb ulżyj w chorobie małej Zuzi Ty wiesz jak boli wbity gwóźdź gdy cierpi się za grzechy ludzi. Gdy niewinności plują w twarz i wytykają na ulicy boli jak chłosta, jakby świat powiesił się na szubienicy więc Panie, proszę jeszcze raz otocz swym płaszczem małe troski niech skończy się pokutny czas nocy i dni jak piołun gorzkich Posłuchaj. Słyszysz? Ona puka. Ból wciąż wyciska z oczu łzy. Będę tu trwać, aż mnie wysłuchasz. Słyszysz? Kołaczę do Twych drzwi... 17 stycznia 2013