reila

Wciąż stoisz mi przed oczyma Nie wiedząc czemu zakrywasz mi świat Nikt nie chcę odejść tworząc z tobą mur Twoje lico jedynym wzorem na murze śmierci Odejdź stąd, wciąż jesteś martwą lalką Pożerasz moją dumę Upajasz mnie swoim pięknem mordujesz w mnie siebie zabierasz resztki naszego czarnego szaleństwa Wciąż jednak umierasz przede mną Nikt nie da lekarstwa na ciebie Spocząć koło ciebie w grobie To grzech który nie wybaczysz Więc pozwól żyć mi wśród martwych Ożyw mnie w moim śnie Rozkazując mi kochać się z tobą Zabierasz resztki mojej godności Wciąż wybaczam ci te niewinności Przejmując dominacje nad ludzkim słowem Pielęgnując na grzech odchodzisz od mnie