Wierzba

W zimę czekam na ciebie Przy wierzbie płaczącej Opowiadającej miłosne historie Czekając na ciebie nieustannie Wciąż przy tym samym pomniku Miłości nieskończonej wyciągniętej z otchłani Setki, tysiące kropel snów wylanych w drzewo Przy którym wyznawaliśmy swe grzechy Grzechy słodkie i śmiertelne Poznaliśmy smak śmiertelnej przyjemności emocjonalnej Trwając za twoją obietnicą Stałem na śniegu czystym i pięknym jak twoja dusza Teraz Starożytny stwór opowiada naszą historię porwaną Przez ludzką zachłanność szybkości i głupoty Patrzyłem jak twe ciało opada jak płatek śniegu Uśmiech na twej twarzy nie zgasł do końca twej drogi Gdy oglądałem twe ciało w strzępkach, wciąż płakałem Prosiłaś, błagałaś, wciąż powtarzałaś że wygrasz Przegrałaś z przemysłem ludzkim wciąż niezniszczalnym Ścierałaś moje łzy pustki Odchodziłaś z tego świata, zostawiając ślad swój w mym szaleństwie Wprowadzając mnie w wieczne cierpienie Sprowadzając mnie znów na samo dno W mojej wyobraźni kreuje naszą przyszłość Wciąż martwą , drażliwą wciąż nieśmiertelna. Tracę kontrolę nad swoimi marzeniami Przedzierasz się przez nie swoim słodko trupim głosem Wciąż naturalnie zachęcającym do spróbowania twoich zimnych ust Wciąż czekając na ciebie przed ołtarzem naszej przyszłości trwam przy tobie Gwałcony przez dotyk innych wciąż pragnę twojej bliskości Nieśmiertelnie porwany przez ciebie Logika świata zabrała mi ciebie z naszego świata Wolnego od wojen codzienności i życia w ciągłej grozie W grocie naszego królestwa wciąż kreśliliśmy wzory naszej przyszłości Nie zrażeni parliśmy do przodu by uniknąć szczeliny w której mnie znalazłaś Małego nieposkromionego chłopca Wciąż trwam przy naszej pamiątce ...