Clou

To nie na Tobie się zawiodłam, lecz na mych wyobrażeniach . Nie chciałam wierzyć, że można nie czuć, nie przywiązywać się, nie gubić prawdy w marzeniach. I kiedy dowody były jasne, brałam prochy żeby zasnąć, abyś obudził mnie nazywając swoją niezapominajką .. Wtedy zginęłam w swych zwątpieniach .. i bałam się cokolwiek zmieniać, nie chciałam tracić lecz doceniać . Choć nie dostawałam wiele, nigdy nie byłeś przyjacielem .. wpierw arcywrogiem, nagim pragnieniem, a później Bogiem.. Nie chciałam spać , nie kochałam się w snach, wiec, ku*wa mać, czemu tonę we łzach ? Czemu zimno i czemu nie miewam wyobrażeń ? Czemu północ wybiła na pieprzonym zegarze właśnie wtedy, gdy byłeś o krok od słabości i miałam w dłoniach to, czego Ona mogłaby mi zazdrościć ? Czemu śniłam zamiast ocenić wroga ? Zamiast namierzyć cel, odliczyć do trzech, wykonać. . Czemu teraz muszę spać by zapomnieć o tych nocach ? Czemu mogę tylko śnić o Twych błękitnie mętnych oczach ?