Dobrze, że domy płoną

Odbijała się w lustrze W zwierciadle dla jej duszy Myślała , że normalnym jest by Mieć wielką głowę i małe serce Bo kiedy nie znała innego Niż krzywe zwierciadło Nie pragnęła tego normalnego Wyszła z domu strachów Gdzie miała swoje gniazdo Dom spłoną wraz z nieszczęścia garścią Stojąc przed nieznanym Stojąc nad przepaścią Rzuciła się w otwarte ramiona pragnienia - Ot tak , od niechcenia ...