Smak łez

O łzach dzisiaj będzie temat, No bo jest ktoś, kto ich nie ma? Każdy przecież czasem ją uroni. Każdy płacze bez wyjątku A łzy z nami od początku, Pierwsza gdy na świat przychodzisz. Wtedy się pojawia w oku Łza po porodowym szoku I ta łza cię nigdy nie okłamie Bo podobno jest najszczersza Właśnie ta, co spłynie pierwsza I wyciśnie łzę wzruszenia twojej mamie. Kiedy wejdziesz już w codzienność Wciąż poznając życia sedno Dowiesz się, że jesteś zbiornik wody Każdy człowiek oczywiste Ma prywatny łez kanister I do wylewania ich powody. Jako dziecię (mówiąc czule) Łzy się często łączą z bólem ; Siniak, skaleczenie, guz na czole W urodziny też płakałeś No bo inny prezent chciałeś, Czasem łzę uronisz, bo coś w szkole. Czas po rusku "zaiwania" W końcu jest łza zakochania Taka łza co łączy się z tęsknotą... A gdy wróci już z podróży Toniesz często w łez kałuży Ale wtedy no to płaczesz już z ochotą. Gdy już poddasz się rutynie, Łzy co płaczą zwykle w kinie Zaczynają spływać też w realu I choć te bez scenariusza Jedno co cię do nich zmusza Że jest stypa a miał taniec być na balu Tak opróżnia się kanister, Ten gdzie łzy są przeźroczyste Do wszystkiego można też przywyknąć Chociaż opadają ręce Nie chcą lecieć łzy już więcej Zadziwiony bo nie mogły ot tak wyschnąć Gdy już życia kresu pora Z wszystkich łez masz już doktorat Z znajomością, że nie płyną łzy ot tak Choć do łez powodów tyle Bo przemienne życia chwile To choć różne, mają ten sam gorzki smak. Blazej Szuman