Księżycowy kwiat

Podobno przy pełni rodzą się nowe kwiaty Zupełnie tak jak piękne niewiasty Ich łzy są święte i czyste Dumne, szczere i oddane Otwierają się gdy muszą Zamykają się gdy chcą Ich marzenia wciąż mkną Życie staje się cenniejsze Gdy tylko o tym pomyślą Swe serca oddają prawdziwej, naturalnej miłości Nawet tej najmniejszej Która rodzi się z ludzkich marzeń I płynie jak najdalej Więc czemuż to płaczesz? Przecież nie odchodzę Ale przytulić cię mogę gdyż chcę Bo ty mnie właśnie potrzebujesz Słyszę i czuję ten gorzki ból Widzę wspomnienia wspólne Tak bardzo spoiste, tak cenne Jakbym dopiero co się narodziła Mam tylko jedną, malutką prośbę Chwyć mej ręki Unieś się