Białe morwy

Niech białe morwy dotkną twej twarzy, w słońcu i w deszczu, i niech muskają jak gdyby chciały i usta pieścić, i niech w drobinki one się zmienią, ciepłe i drżące i te nieśmiałe, i te wilgotne, i te płonące. Niby obłoki tak niech zostaną, na jedną chwilę, i niech popłyną, po szyi, piersiach, błogo i mile, po nagim brzuchu, figlarnym pępku, po gęstym łonie. I niech wypełnią różowe miejsce, co drży spragnione. Gdy to uczynią, bezwstydnie zajrzą między pośladki, i wolno spłyną po śniadych udach w rozkosznym akcie, po smukłych nogach, u stóp przystaną, w szczęściu, w podzięce, i znikną w trawach z jednym oddechem, tym prosto z serca.