Czasem

Czasem tak się może zdarzyć że gdzieś zniknie oczu blask, nie chce patrzyć się na tęczę, nie chce patrzeć się na brzask. Nie usłyszy szumu drzewa, drażni wtedy ptaków śpiew, w oczach nie ma już miłości, tylko tkwi głęboko gniew. Błyszczą tylko niemą kpiną i niezdrowy śmiech w nich tkwi złym życzeniem już by chciały by błyszczały tak i mi. Jednych kłody przewracają, odmienieni wstają już potem innym je rzucają sypiąc w oczy piach i kurz. Lecz nie wszystkim kłody straszne, i nie straszny piach i kurz, one błyszczą wciąż radością, błyszczeć nie przestaną już.