Dystans

Nie rozbieraj mnie dzisiaj kochany, twoje dłonie są nazbyt pośpieszne, nie muskają, nie pieszczą, lecz ranią, palce twarde się stały i grzeszne. Proszę szyi nie ściskaj tak mocno, przecież słowa wymówić nie mogę, język lepkim się stał, oddech obcym, i ułudnym okazał się ogień. Nie przepraszaj, wszak nic się nie stało, tylko patrzeć na ciebie nie umiem, nawet gdybym zapłakać gdzieś miała, to samotnie z jesiennym poszumem.