Oskomik

Spójrz oskomiku jak wśród traw wiatr wdzięcznie sobie pląsa a za wzgórzami wicher gna, hen ku tajemnym łąkom. Wznieś się nad osikowy las, biegnij nieznanym traktem i choć wysoko gniazdo masz to ukryj je przed światem. Któż piuskę umie nosić swą, brzemiennie i tak skromnie, coraz darując braciom dom, któż ciebie wdzięczny wspomni? Tyś oskomiku druh i chwat i serce masz tułacze, a z dali słychać wiele braw a z bliska jak ktoś płacze.