Pieśń o Rudej Mańce

Zanucisz rzewną pieśń o rudej Mańce, co łóżko grzała w srogie, mroźne, dni, najczulszą z wszystkich była ci kochanką, jej uśmiech szczęścia blaskiem wokół lśnił. Na lewej piersi miała dwa pieprzyki, mówiła że ten - ona a ten - ty, lubiła bursztyn, muszle i kamyki, lubiła zorze, białe, gęste mgły. Patrzyła wzrokiem lekko rozmarzonym, w jej włosach niespokojny igrał wiatr nieokiełznana, piękna i szalona, pachniała słodko jak różany kwiat. Refren Zanucisz rzewną pieśń o rudej Mańce, co łóżko grzała w srogie, mroźne, dni, najczulszą z wszystkich była ci kochanką, jej uśmiech szczęścia blaskiem wokół lśnił. I wspomnisz spacer po uśpionych wioskach, a na jej twarzy dojrzysz śnieg i szron, całował będziesz Mańkę swą beztrosko i smukłą tulił w swojej, ufną dłoń. Zobaczysz siebie i ją roześmianą, zrozumieć więcej już nie będziesz mógł, czemu zdradziłeś Mańkę swą kochaną, piękną i dobrą z zapomnianych snów. ...Ostatni raz spojrzała tobie w oczy, ...ostatni raz wtuliła w ciebie się, wybiegła, z mostu wysokiego skoczyć, twarz miała mokrą z deszczu i od łez. I nikt nie widział więcej rudej Mańki, w grudniowe noce Bałtyk cicho łka, to płacze Mańka, Mańka twa kochanka, wychodzi w halce by cię tulić w snach Refren Zanucisz rzewną pieśń o rudej Mańce, co łóżko grzała w srogie, mroźne, dni, najczulszą z wszystkich była ci kochanką, jej uśmiech szczęścia blaskiem wokół lśnił. I wspomnisz spacer po uśpionych wioskach, a na jej twarzy dojrzysz śnieg i szron, całował będziesz Mańkę swą beztrosko i smukłą tulił w swojej, ufną dłoń. Refren bis Zanucisz rzewną pieśń o rudej Mańce, co łóżko grzała w srogie, mroźne, dni, najczulszą z wszystkich była ci kochanką, jej uśmiech szczęścia blaskiem wokół lśnił. I wspomnisz spacer po uśpionych wioskach, a na jej twarzy dojrzysz śnieg i szron, całował będziesz Mańkę swą beztrosko i smukłą tulił w swojej, ufną dłoń.