Puszczyk

Na pościeli z perkalu utkanej tańczy słońce złotawym promieniem, stare wierzby cichutko, dwie łkają, łzy jak grochy spływają na ziemię. **************** ********************** Czułe szepty w westchnieniach się łączą, obietnicy dźwięcznymi ustami, noc żarliwa, upojna gorąca pożądliwy unosi aksamit. ///////////////////// /////////////////////////// Głos puszczyka rozbrzmiewa w oddali, to miłości ocean zamiera, na kamiennym, nieczułym perkalu tylko cisza wspomnienia rozściela.