Uszczęśliwienie

Ale ładne słoneczko, przez obłoki i drzewa, w oczy śmiało zagląda, twarz rozjaśnia, ogrzewa. Mimo woli łez kilka popłynęło zbłąkanych, zabłysnęły przez chwilę, cudny widok skrywając. Z wolna się ukazała, lśniąca tafla jeziora, nieopodal słyszałem jak dziewczyna mnie woła. W nienazwanej tęsknocie pieści w ustach me imię a jej głos, dźwięczny, słodki, po bezdrożach w dal płynie. Kilka róż i konwalii, zapomnianych, niczyich, kiedy biegłem pachniały delikatnie i mile. Ona w słońcu i w deszczu, naprzeciwko mnie stała, niezmieniona, przepiękna, uśmiechnięta nieśmiało. Sturlaliśmy się w łąki w świergot ptaków upstrzone, i w wilgotne i w mokre, i wstydliwie zamglone.