wątpliwości

a jeśli tak naprawdę poezja nie istnieje mój umysł jest jedynie białą kartką to niemożliwe bo świadomość którą odczuwam myśli które w głowię pędzlują drażnią i gonią zawijają się i nieuchronnie zmieniają rytm powoli znikają tak jak oddech który jest chwilowy szumiący wodospad przypomina mi o wiatraku w zbyt głośnym komputerze szerokość tego pasma jest nadmiar niekomfortowa niepokój jaki budzi się wraz nadchodzącym dniem nieporadnie drętwieje i w pewien sposób schnie tak jak ręce u zmęczonej osoby starością pocieram oczy i nos po prostu ręką to chyba alergia nie tylko na kurz i pył ale na radość i uśmiech zmieszał się on z nieuchronnie nadchodzącą starością