Epitafium poezji

Z rzeczy świata zostaną tylko dwie ,dwie tylko. Poezja i dobroć...i więcej nic.. Umiejętność nawet bez dwóch onych zblednieje w papier Tak niebłahą są dwojce te siostry dwie... Cyprian Norwid nie niszczcie poezji proszę nokturn żałobny nad jej przeszłości poetów skarga zabrzmi trenem tam siedzi pod lipą nasz -jeden z wielu wieszczy Rej łzy ociera krople krwawią czerwienią nad tomikach tęsknotą Norwida mimo czasów czytanych a wy walczycie i po co nad warsztatem ręce tkają z polskich łąk lnianą przędzę prosty wzór ludzkich serc pracowicie tętni wrzeciono splata losy tych co od dawna dali nam wzór czystości boskiej urodzeni wznosili swą duszę ku niebu tam istota nachylona szeptała jesteś poetą nie sprzeciwiajcie się nie zabijajcie słów to serce mówi ta ziemia wspólna dla nas żywi miejsc tyle i wiele łaski bożej ... modlitwą podziękujcie za to co sprawiedliwe w pokorze nie niszczcie siebie bardzo was proszę ufnie zwracam oczy w zaświaty po nas przyjdą inni i tylko wiersze ozdabiać będą szlak naszej drogi zostaną