Oskarżona za niewinność

polne ścieżki rozmyte deszczem kruki otwarte skrzydła zawiesiły w obłokach ołowianych żal wykrzyczany idę na sąd za niewinność skazana lepiej było schować w lesie moje wszelkie przemyślenia drzewa szły ku mnie szumiąc sennie słuchałam ich mowę kojącą deszcz nocą stukał cichutko milsza samotność niż być za niewinność skazaną stanęłam przed trybunałem proszę o łaskawy wyrok wy -mocni trzymacie kobietę słabą co wam uczyniłam? swoje pobudki znacie ust nie zamknięcie zabić -tak moc wasza wielka a ja cóż nieudolna zawadzam wierszem to wiele tu piszą ludzie z całej Polski nie wolno-mówi trybunał zakryte twarze przybrane postacie dlaczego obrona milczy? a wyrok wydano wczoraj im wolno odejść muszę ach drodzy moi przyjaciele idę w leśne drogi tam cisza i samotność milsza