Lacrimosa

od samego rana przez cały dzień boży tuła się we mnie jakiś obcy lament szukając ukojenia w mroku pleniącym się w zakamarkach duszy nieludzki skowyt wypełniony po same brzegi wściekłością i rozpaczą wzywający niebiosa na świadka okrutnej niedoli niekiedy cichnie do zduszonego szlochu sącząc do mej krwi żal w czystej postaci by na powrót wybuchnąć krzykiem rozrastającym się po całym ciele jak ciernisty krzew głogu nie znajduję chwili wytchnienia od tej udręki do czasu gdy zmęczenie balsamuje snem moje powieki i zstępuję we własną duszę gdzie w krynicy łez przeze mnie i za mnie wylanych klęczy złamany diabeł tuląc w spiżowych ramionach zwiotczałe ciało mojego anioła stróża i pełen gniewu patrzy mi prosto w oczy z wyrzutem