zaślubieni w samotności

spragnieni bliskości zagubieni wśród ogromu tęsknot jak ćmy u wybrzeży samotnych latarń rzucamy się sobie w ramiona rozbierając do naga ze wspomnień i myśli i kiedy jesteśmy tak blisko zaledwie na wyciągnięcie szeptu spadamy w otwartą jak świeża rana przepaść słów których zabrakło aby wypełnić pustkę pomiędzy nami zdani na pastwę milczenia spoczywamy tuż obok siebie w nieprawdopodobnej obfitości ciał całkowicie wydrążeni z namiętności przez chorobliwą szarość życia spowijającą swym brudnym całunem osamotnienie w którym tkwimy aż po granice szaleństwa