„List w butelce”

Znasz ten gorzki, palący posmak w gardle? On nie niszczy tylko twojego przełyku czy wątroby On niszczy również Ciebie Odpowiesz, przecież jakoś trzeba umrzeć Ale czy tak? Twoja sprawa Twoja sprawa? Właśnie nie! Żyjesz tylko dla siebie? Jeśli nawet odpowiesz tak, to się mylisz Nigdy nie żyjemy tylko dla siebie To tylko na rozluźnienie, trzeba odpocząć Rzeczywiście trzeba, życie potrafi nas docisnąć Ale nie można inaczej? Oczywiście, że można ale dziś wyjątkowo A to nie za często te wyjątki? Tak często napełniasz swą szklankę opróżniając portfel A tak rzadko napełniasz nadzieją swe serce Ile razy można uciekać w to przyjemne odrętwienie? Boisz się trochę odpowiedzi Bo możliwe, że trochę za często Pamiętasz jak raz obudziłeś się nad ranem? No właśnie pamiętasz pobudkę, nic więcej Zatracasz siebie, choć to ci dodaje pewności Odpowiesz, przecież nie ja jeden! Lecz czy nie wzbudza to w tobie jakiś wątpliwości? Że jednak sięgasz zawsze po swoją szklankę Proszę obudź się w porę! Bo z czasem można w tym utonąć