Twarz

Kiedyś miałam mieć piękny zamek… Przystojnego księcia o pięknych złocistych włosach. I nagle do mojego cukierkowego świata wkradła się pustka. Wszystko runęło…. Piękny zamek zmienił się w stado czarnych jak noc kruków, a przystojny książę był jedynie jednym słowem w moim sercu. Stałam na środku słodkiej łąki w poszarpanej sukni. Szłam pośród kwiatów łez i smutku… A głos zbawienie wydawał mi się zbyt odrażający, złowieszczy… Usiadłam pod ścianą mojego życia…. Widziałam na niej wiele twarzy… Twarz pychy i gniewu. Twarz wstydu i zazdrości. Wytężyłam wzrok szukając tej jedynej szczęśliwej twarzy, które teraz moje serce chciało ujrzeć… Ale nawet po wielu godzinach nie umiałam jej dostrzec…