Dunka

ach przyjdź już po mnie nocy ciemna ognia świętego nie wpuszczaj ani blasku poranku świecy nie zapalimy wolno nam brnąć po śniegach marzeń topniejących lody się pod łapami kruszą marzeń konających o nocy drogi szeroka aż po horyzont zbawienia oddal odemnie swą trwogę przynieś mi ukojenie a świtezianki zatańczą a krasnal buty znow zrobi jest takie drzewo zielone na dębię złota gałąż lśni i chodził po niej kot uczony a teraz śni ktoś w piecu ogień znów rozpali i się przywrócą prastrae chwile gawędy snuć znów poczniemy przy jakiejś poety mogile