Gdy Bóg mówi Dzień dobry

Czy wrócę? Nigdy więcej. Tam z zimna drżą mi ręce, I oddech lodowaty własne myśli są mi katem. Choć chowam się po katach, to okropna postać wątła. Wzrok przenikliwy wbije, uciska mocno szyję. Powietrza ... Chcę oddechu. Przeraźliwa salwa śmiechów Drażni, dręczy, straszy. Czy mogłam postąpić inaczej? Jak tylko  stamtąd odejść i spotkać Cię po drodze? Zabłysnąć choć iskierką by Twoją miłość wielką pokazać na świat cały. Dla nieba, Twojej chwały. Czy zostanę? Niepewnie pytasz. Każdego ranka odpowiem „Witaj”.