Niemy krzyk martwych ptaków

Umilkły ptaki poranka. Czyżby nikt świtu nie zbudził? I ochota w pustych szklankach zapragnie ust martwych ludzi. Oni nie piją, nie jedzą. Zgnilizną mroku się karmią. Wciąż zasłaniają się wiedzą i noszą nadzieję marną. Nadzieję idealności. Ego nadęte jak balon, a gdyby Bóg w sercach gościł, mógłby powiedzieć im „Salom”. Nie będzie wchodził z butami, kiedy nikt go nie zapraszał. Choć rozdarł czarny aksamit. - Moja decyzja? Nie, wasza. Tylko to może powiedzieć jak wola wolna, lecz głupia. Gdy ktoś, żyjąc w martwym siedzi, po śmierci też wielbi trupa.