Bez dotykania

Lipiec Pół Bóg pół człowiek choć ziemia go już przykryła pamiętam te czarne oczy jakby jego matka zbłądziwszy romskie mu korzenie dała... kobiety go wabiły niczym światło ćmę on zaś jak posąg niewzruszony jak stal obleczona w jedwab głuchy na pokusy pamiętam... mył się nad potokiem oparta o pień czułam jak strużka potu spływa mi po plecach widział mój palący wzrok a gdy go schwytał kochałam się z nim oczyma Raz jeden mnie dotknął w tłumie przypadkiem gwałcąc moją duszę odbierając mi oddech odszedł jego imię znał tylko wiatr ciepło dłoni zaś rzeka a mnie zostały palące sny Dobry Boże.. jednymi ustami przemów nim on raz spojrzy na mnie tysiąc razy popieląc odejdę nie zaznawszy jego smaku...