Kos

samotnie na gałęzi przysiadł nie zachwyca śpiewem patrzy tylko, jakby wzdycha skrzydłem trąca niby w gniewie liście stlały, jakby przezeń patrzę znowu, on nad niebem jakby szukał swym spojrzeniem gdzie ma spocząć, ale nie wie taniec jego jest przedziwny raz wzlatuje, potem spada niespokojnym duchem tchniony oddech pierś mu oswobadza -czego szukasz tu nad rzeką? świadkiem będą wszystkie brzozy że ni słowa nie doczekam nie zna ludzkiej mowy lecz przemowił, choć po cichu - chcę być teraz wolny.. to odpowiedź szybko padła czyżby był do tego zdolny? świat tak wielki, niezmierzony niebem swym do Boga sięga lecz ptak mały i zlękniony domu swego nie pamięta wnet odleciał, puste drzewa jego słowa rozmył wiatr tylko brzoza to spamięta czego pragnie mocno tak