sztorm

wszystkie kompasy wskazują południe gdziekolwiek słowa poniesie wiatr ty zawsze o dzień drogi na przód każdy przed tobą otwarty trakt ciągle w nieznanych mi dotąd twarzach widzę przelotny rys twoich ust szepczą jak modłę podążaj dalej wśród bursztynowych spokojnych wód czasem też sztorm kołysze statek ciemnieje horyzont całując toń wtedy w majakach dotykam nieba chwytając twoją gorącą dłoń ty zaś chwilę jesteś mi bliski gdy noc odkrywa welonu tren już cię chwytam pewna zwycięstwa lecz nikniesz rozpływasz się niby sen znowu w me żagle pustka zaziera błagam ocean o silny prąd gdziekolwiek dusza twoja umiera zawsze odległa od moich rąk...