świt

coś się odzywa w lesie przez mgłę dochodzi głos tłumi gęstość przecież nie znać czyj to szloch może w polanie ukryte chowa oczy mokre albo nad strumykiem smutne topi krople do dnia coraz bliżej opada kurtyna szara promień blady wyszedł patrzeć świtu zaraz gdzieś ptak zakwilił wiatr poruszył liścia szepcząc z calej siły leśna w nim modlitwa dnieje może prędzej rosa srebrem tkana jasno biało wszędzie nigdzie głosu łkania gdzieś chwila ta odeszła moment ten uleciał nocy było spieszno dzień zaś czekać nie chciał w pełnym słońcu inny bór choć srogi czasem niemalże niewinny świadkiem leśnych zdarzeń...