W pył

ruszył tłum, kurz wezbrał za nim szeroko, jako skrzydła swe rozłożył w oczach tysiąc pustek, przestrach lecz gniew w nim zaważył z miejsca skrzypnęły kamasze powalił się posąg biały plac w ogniu skrzy się i mieni jako przez dym, tysiące cieni na stopach krew, krzyk wyrwany niszczeje wszystko ślepo deptane głód, żądza mordu pisana noc zakryje skutki zamieszania wyszedł on, wódz z prawicy monarchii dogasza ciepłe popioły wyciął w pień, jako chore drzewa równać mu przyszła potrzeba prowadzi swe zastępy równo mrowie jako gwiazd w niebie nie stracony, choć już blisko tron swój zasiadzi na Elbie po nim pył zostaje wzburzony jego jedno słowo, biją mu pokłony prowadzi do Belgii, nocą, dniem wojska Europy niestrudzony tam trzy dni, deszcz go w okowy spływa jak krew w żyłach raczej tęskno mu do zwycięstw smak przegranej, przyjąć nie gotowy wzrok padł jego na równe szeregi przed nim na konu, zwyciezca Wellingtona błyszczące epolety jemu pisane chwalebne sonety po nim zaś biel szkieletow rażą w oczy, jak w prawicy florety zaścielanym kwieciem ciszą i zadumą na święcie tłum rozproszony, uprzątuje błonie co pyłem było, niechaj dłonie raz jeszcze obrócą w istnienie nim w umysłach w niepamięć zatonie