Pamięci pewnego Krzyśka...

zawsze będziemy pamiętać może z biegiem czasu trochę mniej przestaniemy mówić na głos to imię z dnia na dzień w końcu stanie się tylko milczeniem wiem, że przyjdzie moment gdy usiądę tam na naszej polanie zacznę bez namysłu mówić spragniona iż usłyszysz to wołanie nie rozumiem po co wtedy był ten sznur po co ten płacz ten ból to cierpienie nie wiem po co był wtedy ten gniew a może nie gniew lecz potępienie i to zawsze będzie bolało tak samo nigdy mniej i nigdy więcej nie wiem czego brakowało że sznur trafił w twe ręce i nie chcę tego zrozumieć skoro zabrałeś to ze sobą mogłeś się chociaż pożegnać nie ze spuszczoną głową...