Zjawa

Idąc ze zjawą, poprzez wiekuistą mgłę zjawą.... o szklisto białych oczach, niczym namiętne płatki śniegu delikatnie snujące z odległych niebios prosto w dół a nad cielesnością postaci jakaś emanacja, emanacja mocy czegoś dziwnego niepojętnego.... i stając pośród szarej mgły do nozdrzy dostaje się zapach jakiż piękny nie z tego świata wśród niebios o barwie czerni pomiędzy setkami srebrnych gwiazd zaćmiewając jaśniejącego księżyca blask dostrzegalna zorza i w środku niej moja twarz.... zaś ta emanująca ów postać stanęła w bezruchu był to wilk czarny, z białymi oczyma niby sopla lodu zawył ku niebiosą nagle.... znikł cały sen i z mych oczu spłynęła łza.....