Bez barier

w równoległym świecie nie ma barier jesteśmy tylko my i dziecięce marzenia nie o pieniądzach czy życiu dla karier lecz o tych klockach do rozrzucenia czytasz mi bajki pod kołdrą nieba ja tobie maluję ramy nieświadomości bawiąc się na placu słodkiego chleba drwimy z zarzutów nie-dorosłości domy twierdzami a dżunglą lasy tworzą tu gwiazdy w galaktyce miasta nie powiesz mi że to dawne czasy gdy w ustach smak domowego ciasta wspominać mogłabym tak godzinami dziś w twoich oczach jest co innego krzyczysz bym dorosła bo to już za nami że ile mam lat by wracać do tego tęsknotą tworzę bezcelową zawiłość jak czas nieustannie zaczynam od nowa dzisiaj ty milczysz gdy pytam o miłość a kiedyś w warkocze wplatałeś mi słowa