O żałobie

Żałoba jak ulewa musi minąć. Ale te fale deszczu raz od wschodu Raz od zachodu na skos falami Takie nieustępliwe. I niebo zaciągnięte Zewsząd szarzyzna. I w tej chwili jakby Nie do wyobrażenia Żeby słońce mogło jeszcze zaświecić Podobnie jak życie w swoim pełnym zenicie Nagle mogłoby zgasnąć. O! czy to jakiś... Jakiś jasny promień Przebija się przez Te schmurzałe niebo? Mój Boże! Chce wierzyć, że tak!