oderwanie

nie pamiętam już jak się zjawiłaś byłaś białą ścianą co chciała być kolorem pustym podwórzem dla kilku głosów kawałkiem podłogi bez granic odrysowanym pochyleniem nad biurkiem wypisanym nie moim okiem i na wprost siebie szarym mrugnięciem wszystkim tym ozdobiona z za okien na mnie spoglądasz pośród wielu którzy za ciebie pogrążeni w kontemplacji